در حال حاضر بیشتر نوشتارهای پیشین هنوز در رویه ی نخست قابل دسترسی است.

دقیقی شاعر؟

شاید سه قرن زمان لازم بود تا ایرانیان از وحشت حمله وحشیانه اعراب به کشورشان دورشوند و زبان الکن شده اشان دوباره چون قبل بر روی واژه های زیبای پارسی باز شود. آری! دو قرن سکوت وحشت بر ایرانیان از آنان مردمی ساخته بود که اعراب الکنشان می خواندند. چرا که از بس نمی گفتند و درد در دلشان ورم می کرد فرقی با انسان های لال و الکن نداشتند. این همه عقب ماندگی نتیجه  دو تا سه قرن سکوت جانگداز بود که با کمک شمشیر و قمه و چاقو و چماق بر ایرانیان تحمیل شده بود

چه شجاعتی لازم بود تا دانشمندان ایرانی گنجینه دانش بر جای مانده از آفت آتش و جهالت اعراب را دوباره بر کاغذ آورند. اما البته این بار دین از دست رفته و نهادی دینی بر جای نیست تا بتوان با کمک موبدان آن دانش را به نسل های بعد انتقال داد. اینبار همه سعی و کوشش دهقانان پارسی زبان و دل آگاه ایرانی بر این قرار گرفته تا همه آنچه به جای مانده از تاریخ تا ریاضیات و سیاست تا رمان و از افسانه تا حقیقت را بر زبان های همه ایرانیان جاری و ساری کنند

پس زبان این نوشتارها باید بر زبانی بچرخد که سراسر حماسه باشد و دلیری و میهن پرستی و جان باختن بر سر آن . پس شاعری حماسی می بایست تا این یادگاری های ارزشمند تاریخی و علمی را با جوهری قرمز به رنگ خون بر کاغذ سفید اندیشه ایرانیان روان سازد. و دقیقی به عنوان شاعری شجاع و از جان گذشته پا به میدان می گذارد. اما افسوس که بخت با او یار نبود وخیلی زود توسط جاسوسان لو رفته و شبانه به دست مزدوران خلیفه کشته می شود و به جمع جانبازان راه ایران می پیوندد

چو از دفتر این داستان ها بسی

همی خواند خواننده بر هرکسی

جهان دل نهاده بدبن داستان

هم آن بخردان نیز و هم راستان

جوانی بیامد گشاده زبان

سخن گفتن خوب و طبع روان

به شعر آرم این نامه را گفت من

از او شادمان شد دل انجمن

جوانیش را بخت بد یار بود

ابا بد همیشه به پیکار بود

براو تاختن کرد ناگاه مرگ

نهادش به سر بر یکی تیره ترگ

بدان بخت بد جان شیرین بداد

نبد از جوانیش یک روز شاد

یکایک از او بخت، برگشته شد

به دست یکی بنده بر کشته شد

برفت او و این نامه ناگفته ماند

چنان بخت بیدار او خفته ماند

چه شده؟ 

دوستی می پرسید چرا ما گفتگو کردن را بلد نیستیم ؟ می گفت:آرام با هم صحبت نمی کنیم  و حوصله   نداریم تا حرف های آنانی که با ما هم عقیده نیستند را بشنویم؟چرا باورداریم هر چه «ما» می گوییم و می پسنددیم درست و نیکوست و دیگران هیچ نمی دانند و اگر می دانند هم غرض ورزند.

دوستم می پرسید به چه دلیل به کسانی که ار دستشان دلخوریم و گاه حتا ضربه خورده ایم چنان وانمود می کنیم که برایشان می میریم!کی به دورغ گفتن عادت کردیم و از چه زمانی از فرهنگ مان   دور افتادیم ؟

دوستم می گفت، ایرانی که راست گفتن برایش وظيفه بود و روزی چند یار در نمازش می خواند: راستی بهترین نعمت است. راستی  خوشبختی است.خوشبختی از آن کسی است که خواستار بهترین راستي باشد.  چه شده امروز اولین چیزی که می آموزد دروغ گفتن است؟ایرانی که به دستور داریوش بزرگ آموزش و پرورش را بنا نهاد  و اجازه نداشت مدرسه را نزديک بازار بسازد که مبادا دانش اموزان در محيط کسب و کار  بازار، دروغ گفتن را یاد بگیرد، حال چه شده که امروز در حق خود چنین جفا می کند؟

ایرانی که نیکی کردن به دیگران راوظیفه خود می دانسته  چگونه است که امروز اگر نیکی می کند انتظار پاداش دارد؟

سوال این است که آیا اعراب بیشتر باعث دوری ما از  فرهنگ مان شده اند یامغولان؟

نگاهش کردم و گفتم تا کنون  به این موضوع فکر نکرده بودم.

راستی عرب ها باعث شده اند که ما از فرهنگ انسان ساز مان  دور بی افتیم یا مغول هاویا...